Марказий универмаг, ёки ЦУМ, узоқ вақтдан бери таксичилар ва тошкентликлар учун асосий йўналиш бўлиб қолди, Алишер Навоий номидаги Катта академик театр, «Тошкент» меҳмонхонаси (ҳозирги Lotte City Hotel Tashkent Palace) ва «Кўк гумбазлар» бульвари қўшничилигига қарамай.

ЦУМ 1964-йил октябрда, Ўзбекистон ССРнинг 40 йиллиги байрами кунларида очибди, ёнида Ўзбекистондаги биринчи ер ости ўтиш жойи билан бир вақтда. Ўттиз йил давомида у Тошкентнинг энг катта савдо корхонаси бўлиб қолди — ва шаҳарнинг муҳим транспорт тугунларидан бири: ёнида трамвай ва автобус ҳалқалари, троллейбус ва автобус бекатлари бор эди.

ЦУМ биноси Театр майдонини шакллантиришни якунлади, уни аллақачон А. Навоий номидаги театр (1947) ва «Тошкент» меҳмонхонаси (1958) безаб турган эди.

Меъморлар Л. М. Блат, Л. С. Комиссар ва А. И. Фрейтаг шаҳарликларни ҳайратда қолдирди: ЦУМ одатий қурилишдан кескин фарқ қиларди. Бу ўша пайтдаги мода совет модернизм услубидаги биринчи бинолардан бири — ихчам, бетон ва шишадан. Уч қаватли бўлишига қарамай, бино оғир кўринмайди: у устунлар устида сузаётгандек. Савдо майдони 11 минг квадрат метрдан ошган. Унда Ўзбекистондаги биринчи эскалатор ишга тушди — ўз даврининг ҳақиқий мўъжизаси: тошкентликлар махсус «сайр қилиш» учун келишарди. Томида майдонга қарайдиган «Ветерок» кафеси ишлаган, аммо очибдидан кейин тез орада ёпилган.

1960–70-йилларда ЦУМ ҳақиқий савдо маркази эди: бу ерга пойабзал ва пальто, мато ва қандиллар, мусиқий асбоблар ва телевизорлар, идиш-товоқ, гилам ва парфюмерия учун келишарди.

1993-йилда ЦУМ «Тошкент универмаги» акциядорлик жамиятига айлантирилди ва аста-секин савдо объектлари орасида «марказий аҳамиятини» йўқотди. 1998–2001-йилларда бино эгалари реконструкция ўтказиб, дастлабки шиша фасадларни мода кўк панеллар билан алмаштирди.

«Кўк гумбазлар» бульвари томонидаги йўл боғ аллейасига айлантирилди ва дарахтлар экилди. Бугун ЦУМнинг биринчи қаватида ресторанлар ишлайди, улар бульварда сайр қилаётганларни жалб қилади.